Funkcja w formie
W dzianinach można stosować poduszki naramienne, lecz wcześniej należy sprawdzić rozciągliwość, zapasy szwów i ryzyko odciskania na powierzchni. Definicja ta wyjaśnia nie tylko wygląd elementu, lecz także jego funkcję w wyrobie. Przydatność należy oceniać na podstawie docelowego modelu, materiału i metody zastosowania.
Decyzji o doborze poduszki nie podejmuje się wyłącznie na podstawie nazwy produktu. W tej samej próbce należy ocenić nachylenie ramienia, pachę, chwyt tkaniny wierzchniej oraz objętość oczekiwaną w projekcie. Przy cienkiej tkaninie zbyt sztywne podparcie może być widoczne na powierzchni, a w ciężkiej odzieży wierzchniej zbyt słaba konstrukcja może powodować opadanie linii ramienia. Pytanie „czy w wyrobach dzianinowych stosuje się poduszki” wymaga odrębnej oceny.
Czynniki decydujące o wyborze
Podczas kontroli sprawdza się ułożenie poduszki w punkcie ramienia, symetrię obu stron, przejście do główki rękawa oraz to, czy nie odciska się pod tkaniną. Element należy wszyć bez naciągania i bez zmiany jego kierunku. Po zmianie modelu nie należy zakładać, że wcześniejsza poduszka pozostanie automatycznie odpowiednia. Kryteria stosowania poduszek w wyrobach dzianinowych określa się przed przygotowaniem próbki.
Przy ocenie stosowania poduszek w wyrobach dzianinowych należy najpierw pisemnie określić oczekiwania wobec wyrobu końcowego. Należy wskazać, czy element ma być widoczny, czy jedynie wspierać odzież od wewnątrz, oraz z jaką tkaniną i formą będzie stosowany. Przy pobieraniu wymiarów z próbki ocenia się nie tylko wygląd na płaskim stole, ale również uszyty wyrób.
Jak kontrolować na próbce?
Podstawowym kryterium nie jest wygląd elementu pomocniczego samodzielnie, lecz jego współpraca z gotową odzieżą. Przy ocenie stosowania poduszek w wyrobach dzianinowych zapisuje się rezultat na próbce. Porównywanie kolejnych partii z tą samą referencją pozwala konsekwentniej prowadzić decyzje dotyczące wymiaru, formy i zastosowania.
Po przejściu do produkcji seryjnej pierwsze wykonane sztuki z poduszkami w wyrobach dzianinowych porównuje się obok zatwierdzonej próbki. Celem nie jest wyłącznie wyszukiwanie wad, lecz sprawdzenie powtarzalności formy, wymiaru i kierunku zastosowania. Częstotliwość kontroli planuje się zgodnie z konstrukcją wyrobu i przebiegiem produkcji.
Wynik próby dotyczącej poduszek w wyrobach dzianinowych należy zapisać w krótkich, mierzalnych uwagach. Zamiast ogólnego określenia „odpowiednia” należy podać, dla jakiej tkaniny, formy i kierunku zastosowania udzielono akceptacji. Taki zapis ogranicza ryzyko wyboru niewłaściwego produktu lub odmiennego sposobu zastosowania przy zamówieniu powtórnym.