Ocena wraz z tkaniną
Problemy ze sklejaniem mogą wynikać z nieodpowiedniej temperatury, czasu, nacisku, struktury powierzchni lub niezgodności tkaniny z wkładem. Definicja ta wyjaśnia nie tylko wygląd elementu, lecz także jego funkcję w odzieży. Przydatność należy oceniać pod kątem docelowego modelu, materiału i metody aplikacji.
Wkładu nie wybiera się niezależnie od tkaniny zasadniczej. Struktura włókien, wrażliwość powierzchni, kierunek rozciągania oraz obszar zastosowania w wyrobie są częścią decyzji. Szczególnie przy aplikacjach klejowych ustawienia temperatury, czasu i nacisku należy najpierw sprawdzić na małym fragmencie; kontrolować trzeba zarówno wygląd, jak i chwyt. Problemy ze sklejaniem wkładu wymagają odrębnej oceny.
Decyzje dotyczące aplikacji
Po ostygnięciu próbki należy łącznie ocenić powierzchnię, krawędzie, chwyt i sklejenie. Jeśli pojawią się pęcherze, usztywnienie, zmiana koloru lub odspojenie, nie należy wyłącznie zwiększać temperatury; zgodność wkładu z tkaniną i warunki aplikacji trzeba ocenić od początku. Próbkę zatwierdzoną przed cięciem seryjnym przechowuje się jako wzorzec. Kryteria dotyczące problemów ze sklejaniem wkładu ustala się przed wykonaniem próbki.
Przy ocenie problemów ze sklejaniem wkładu należy najpierw pisemnie określić oczekiwania wobec gotowego wyrobu. Należy wskazać, czy element ma być widoczny, czy tylko wzmacniać od wewnątrz, oraz z jaką tkaniną i formą będzie używany. Podczas pomiarów próbki nie ocenia się wyłącznie jej wyglądu na płaskim stole, lecz także stan po zszyciu wyrobu.
Próby i kontrola
Przed zamówieniem dotyczącym problemów ze sklejaniem wkładu należy przygotować jasny opis techniczny. Udostępnia się obszar zastosowania, formę, tkaninę zasadniczą i oczekiwaną formę, a niejasne kwestie sprawdza się na próbce. Po akceptacji stosowanie tego samego wzorca w całej produkcji seryjnej ogranicza różnice interpretacyjne między zespołami.
Jeśli po zatwierdzeniu rozwiązania problemów ze sklejaniem wkładu zmieni się forma lub tkanina zasadnicza, poprzedniego wyniku nie należy uznawać za obowiązujący. Nawet pozornie niewielka różnica w grubości lub rozciągliwości tkaniny może zmienić układ materiału pomocniczego. Zmianę należy ponownie ocenić na krótkiej próbce aplikacyjnej przed produkcją seryjną.
Wynik próby dotyczącej problemów ze sklejaniem wkładu należy zapisać w krótkich i mierzalnych uwagach. Zamiast ogólnego określenia „odpowiedni” należy podać, dla jakiej tkaniny, formy i kierunku aplikacji udzielono akceptacji. Taki zapis ogranicza ryzyko wyboru niewłaściwego produktu lub odmiennej aplikacji przy ponownym zamówieniu.